Płomienie

Teraz jesteśmy blisko. Słyszysz trzask, syk i huk, z jakim ogień zjada suchą trawę. Gdzieś pęka gałąź. Płomienie idą pod górę linią, a nad nimi wisi czarny dym, tak gęsty, że nie widać nieba. Na pierwszym planie jest jeszcze żółta trawa, której ogień nie dotknął. Za chwilę dotknie. Ogień nie idzie równo: tu jest wyżej, tam niżej, jakby oddychał. Dym nad nim jest czarny, bo pali się wszystko naraz: trawa, krzewy i to, co zostało po suchym roku. Patrz, ale pamiętaj, że to nie film. Ten pożar w ciągu pięciu dni objął ponad czterdzieści kilometrów kwadratowych, zanim strażacy go zatrzymali.